Ik vrees dat de ingreep fundamenteler zal zijn dan de heer Hendriks voorstelt, althans indien men wil “zien te voorkomen dat ongeruste burgers naarstig aanklampen bij en zich onder behandeling stellen van ‘genezers’ van wie naar objectieve maatstaven niets goeds valt te verwachten.”

Mijns inziens gaat de heer Hendriks er ten onrechte vanuit dat de keuzevrijheid van de patiënt een keuze is tussen alternatief of regulier. De keuzevrijheid van de patiënt is echter niet een keuzevrijheid tussen reguliere geneeskunde en (het intellecutele equivalent van) een modderbad, maar simpelweg de vrijheid om zich wel of niet te laten behandelen door een arts. Die vrijheid zal men overboord moeten gooien, wil men dit soort toestanden voorkomen.

Bij de voorgestelde registratieplicht bestaat er bovendien een levensgroot afbakeningsprobleem. Hoe bepaalt men of iets een alternatieve geneeswijze is, in plaats van een onschuldige jubelsessie of een op subjectief welbevinden (en welbevinden is gezond!) gerichte ontspanningsbehandeling? En als dat onderscheid al te maken is, mag men wel van behandeling afzien om zich met overgave op de drank te storten, maar niet om zich aan geneeskrachtige kruidenthee te laven?

Kern van de zaak is dat een intelligente vrouw diverse malen bij reguliere artsen is geweest, daarbij geïnformeerd is over de reguliere diagnose en de reguliere behandelmogelijkheden en dat zij er toch voor gekozen heeft om zich niet regulier te laten behandelen. Zij heeft, juist geïnformeerd, bij vol en ruim voldoende verstand, een onverstandige keuze gemaakt. Daartegen is, behalve reguliere behandeling onder dwang, geen kruid tegen gewassen.