Is schadevergoeding mogelijk als je ex-partner verzweeg dat ze een kind van een ander kreeg? Kost overspel geld?
De zaak. Een man ontdekt na zijn echtscheiding in 2006 door een DNA-test dat zijn 19-jarige zoon niet van hem is, maar verwekt is door een ander. Hij is 21 jaar getrouwd geweest. De vrouw erkent dat ze een keer tijdens het huwelijk vreemd is gegaan, waarna een zoon werd geboren.
Wat eist de man?
Hij vindt het zwijgen van zijn vrouw juridisch een onrechtmatige daad, namelijk ,,in strijd met hetgeen volgens ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt”. In artikel 81 van boek 1 van het burgerlijk wetboek staat: ,,Echtgenoten zijn elkander getrouwheid, hulp en bijstand verschuldigd. Zij zijn verplicht elkander het nodige te verschaffen.” Zijn vrouw is volgens hem deze wettelijke plicht jegens hem niet nagekomen door overspel te plegen en daarover te zwijgen.
Ook heeft de vrouw zijn recht op zelfbeschikking geschonden. Hij wilde een groot gezin, maar tenminste een eigen nazaat. Daarom vernoemde hij hun kind ook naar zijn eigen vader. Door hem in de waan te laten dat het zijn kind was, heeft hij dus niet de keuzes in zijn leven kunnen maken die hij echt wilde. De man eist ongeveer 20.000 euro schadevergoeding.
Vindt de rechter overspel onrechtmatig?
Neen. Huwelijkstrouw is een ideële verplichting die niet voor de rechter is af te dwingen. ,,De beslissing met wie een mens al dan niet seksuele gemeenschap heeft is uiteindelijk een hoogstpersoonlijke keuze, waaraan een ander geen rechtens afdwingbare aanspraken kan ontlenen, ook niet de echtgenoot.”
Vindt de rechter het zwijgen van de vrouw onrechtmatig?
Neen. Dit is een morele afweging. Er bestaat geen rechtsregel die partners verplicht elkaar de waarheid te vertellen in zo’n situatie. Bovendien kon de vrouw het dilemma van haar zwangerschap ,,uit de aard der zaak niet met de man bespreken”. Zij moest de belangen van alle betrokkenen afwegen, ook die van het ongeboren kind. Dat is een kwestie van persoonlijke en morele opvattingen. De rechter is het niet eens met de stelling van de man dat de vrouw had moeten begrijpen dat haar zwijgen hem schade zou berokkenen. Ook spreken zou hem schade hebben berokkend. Dat zwijgen meer pijn doet is ,,niet evident”.
Is het zelfbeschikkingsrecht van de man geschaad?
Neen. De rechter vindt dat de inrichting van het leven sowieso aan tal van beperkingen onderhevig is. Als daar een zwijgende partner bijkomt, is dat niet per se onrechtmatig. Dat de man mogelijk andere keuzes had gemaakt (scheiden en een nieuwe partner zoeken) is ,,onvoldoende om aan te nemen dat de vrouw rechtens gehouden was te spreken”. Bovendien heeft de man op de zitting erkend dat hij eerst bij het begin van de relatie geen kinderwens had en ook de wens voor een groot gezin niet ter sprake had gebracht. Er waren dus geen uitzonderlijke omstandigheden die dat voor de vrouw anders hadden kunnen maken.
Het volledige vonnis is hier te vinden.
Er kan ook worden gereageerd op Recht en Bestuur. Reacties verschijnen op beide sites.
Bron afbeelding: freeparking
{ 39 reacties }
{ 39 reacties… lees hieronder of reageer }
Onrechtmatige daadsactie speciaal voor vrouwen terecht afgewezen
Een huwelijk is een veelzijdige relatie. Vele aspecten hiervan – zoals de gezinswoning, het vermogen, de partner- en kinderalimentatie, de kosten van de huishouding – zijn wettelijk geregeld in boek 1 van het burgerlijk wetboek. Het emotionele aspect is daar uitdrukkelijk niet in geregeld. Deze man probeert desondanks, via de omweg van de onrechtmatigedaadactie, zijn pijn, woede en verdriet op de vrouw te verhalen. Terecht vangt de man bij de Arnhemse rechtbank bot.
De Arnhemse man is niet de eerste die door zijn vrouw is bedrogen. In 1971 is de strafbaarheid van overspel afgeschaft. Sindsdien is overspel geen afzonderlijke grond voor echtscheiding meer. Echtscheiding is niet meer gebaseerd op de schuld van een echtgenoot, maar op de duurzame ontwrichting van het huwelijk. Naar aanleiding van overspel, zeker in combinatie met een reactie als van deze man, kan de rechter concluderen dat het huwelijk duurzaam is ontwricht. De vraag wie schuld heeft aan het mislukken van het huwelijk is in het familierecht niet langer relevant. Het daarom een verstandige beslissing van de Arnhemse rechtbank om geen ruimte te geven aan ex-echtgenoot om dezelfde vraag in een onrechtmatigedaadsactie uit te spelen.
Ziet u het voor u, als een dergelijke actie mogelijk zou zijn? Hoeveel pijn zou iemand moeten lijden om van schade in de zin van de onrechtmatige daadsactie te kunnen spreken? Zou verzwijging door de overspelpleger vereist moeten zijn om de schadevergoeding te kunnen vragen? Of het krijgen van een buitenhuwelijks kind? Zou de man de plicht hebben om zijn schade te beperken? Of zou de rechter moeten natrekken of de man iets heeft gedaan waardoor het overspel – of het verzwijgen ervan – in de hand wordt gewerkt?
Als de man zijn zin had gekregen, had Nederland wellicht het Vrouwencomité op zijn dak gekregen. Wat de vrouw heeft gedaan – overspel met verzwijging van het risico dat de man niet de vader van het kind was – kan alleen een vrouw doen. Een onrechtmatige daad speciaal voor vrouwen lijkt mij bezwaarlijk in het licht van de verplichting van artikel 16 aanhef van het Vrouwenverdrag om ‘discriminatie jegens de vrouw in alle aangelegenheden betreffende huwelijk en familiebetrekkingen uit te bannen.’
Caroline Forder is hoogleraar Europees familierecht en medewerker van het NJB.
Het recht heeft imperialistische trekken: het neigt ertoe alle menselijk doen en laten binnen zijn werkingssfeer te trekken. Dat landjepik ten opzichte van andere systemen die ons gedrag normeren zoals moraal en ethiek vindt plaats door uitdrukkelijke wetgeving of door de invulling van containerbegrippen zoals bijvoorbeeld de onrechtmatige daad. Daaronder valt handelen dat in strijd is met heersende gedragsnormen in de samenleving, ook al is die norm niet met zoveel woorden in een wettelijke regel vastgelegd. Het leerstuk van de onrechtmatige daad trekt gedrag binnen de belangstellingssfeer van het recht als de samenleving daar behoefte aan heeft; het koloniseert de moraal.
De juridificering van behoorlijk gedrag in de samenleving via abstracte wettelijke normen heeft goede en kwade kanten. De invulling die de rechter eraan geeft kan niet ieders amen wegdragen, zeker niet in een samenleving als de onze die niet (meer) door algemeen gedragen zedelijke en morele normsystemen wordt beheerst. Bovendien is het ook nogal onvoorspelbaar wanneer bepaald gedrag opeens binnen de grijpgraagte van het recht zal worden getrokken. De plasticiteit van een abstracte rechtsnorm is zowel kracht als zwakte.
Op het gebied van het intieme intermenselijke handelen is uiterste terughoudendheid een goede beleidsregel. Het gaat hier om keuzes en afwegingen van mensen in concrete situaties waarin het recht maar beter niet altijd het laatste woord moet hebben. Een van de redenen is, dat het bij de ellende die men elkaar bezorgt niet in de eerste plaats om materiële schade gaat, maar om psychische krenkingen. Er zijn vanzelfsprekend , wisselend naar plaats en tijd, juridische sancties gezet op menselijk gedrag in de privésfeer. Een voorbeeld is de Duitse wetsbepaling uit 1900 over het zogenoemde Kranzgeld: schadevergoeding die toekomt aan het meisje van onbesproken gedrag die na de verloving met het vooruitzicht op een huwelijk haar vriendje toegestaan heeft om sex met haar te hebben, als vervolgens de verloving verbroken wordt. (De bucolische term Kranzgeld verwijst naar het gebruik dat niet meer maagdelijke meisjes bij hun huwelijk een krans van stro moesten dragen, terwijl hun virginale zusters er een mirtekrans mochten voeren.). De bepaling is pas in 1998 bij wet afgeschaft wegens strijd met het gelijkheidsbeginsel ontstaan door andere voorstellingen over de omgang tussen mannen en vrouwen (in de DDR al in 1957). De agrarische marktwaarde van meisjes hangt in de (post) industriële samenleving niet meer af van hun maagdelijkheid. Hetzelfde geldt voor jongens.
Juist in deze sfeer heersen de meest verschillende opvattingen en daarom is het goed dat de rechter in deze zaak de expansionistische neigingen van het recht heeft weten te beteugelen. Ook de wetgever kan zich maar beter inhouden. Hoe lang is het geleden dat in Nederland verkrachting binnen het huwelijk door de Hoge Raad niet strafbaar bevonden werd?
Ulli Jessurun d’Oliveira is emeritus hoogleraar migratierecht en medewerker van het NJB.
Ook als er wel iets onrechtmatig zou zijn, had de man de ’schade’ kunnen beperken door direct na de geboorte een DNA-test te laten doen. Door dit na te laten en zijn vrouw te vertrouwen heeft de man het risico aanvaard van de onverhoopte mogelijkheid van een kind van een ander.
Dus ook hierom is de vordering terecht afgewezen.
Ergo : het [huwelijks-] recht regelt dus eigenlijk niks, behalve als er financieel wat te halen is.
De redeneringen van beide juristen ontvangen mijn principiële instemming. Juridificeer dit terrein zo min mogelijk! Onderbelicht vind ik echter de kwestie van geldelijke ondersteuning voor de ex-partner voor kosten verbonden aan opvoeding van het buitenechtelijke kind. Lijkt me niet gemakkelijk om hierin te oordelen. Zeker niet als je jaren lang een feitelijke ouder-kind relatie had en wellicht zult houden.
In de laatste regels van het bericht lezen we “Bovendien heeft de man op de zitting erkend dat hij eerst geen kinderwens had en ook de wens voor een groot gezin niet ter sprake had gebracht.”
Mocht de man dat wel hebben gedaan, was het dan anders geweest?
Dit is zo’n verhaal waarbij de man z’n gekwetste trots achteraf gewroken wil zien.
De man mag dan gekwetst zijn omdat de vrouw was vreemdgegaan maar de opvoeding van het kind is (normaal gesproken) jarenlang liefdevol geweest.
Het maakt niet uit of een kind door een ander verwekt is.
Je kunt van alle kinderen houden.
Kinderen behoren alleen zichzelf toe en je hebt de verplichting ze op te voeden.
Het idee, in dit geval, jouw genen in een kind te eisen vind ik egoïstisch.
Mooie betogen en voor zover mijn beperkt denkvermogen het kan volgen zijn ze ook redelijk onderbouwd.Ik ben maar een simpele arbeider zonder veel scholing, maar de oplossing lijkt mij niet zo moeilijk. Deze moet vooraf worden ingebouwd. Gewoon na de geboorte snel laten vasstellen of de partner of echtgenoot wel de echte verwekker is.
Ook niet fijn als blijkt van niet, maar toch beter als na twintig jaar blijkt van niet….
De van nature al aanwezige ongelijkheid tussen mannen en vrouwen om mogelijke biologische gevolgen van vreemd-gaan, overspel of een slippertje te verdoezelen geeft uiteraard mannen niet meer rechten om extra lusten (= het controleren en financiëel stenigen van de partner)ook tot zijn domein te beschouwen.(hoe vaak heeft de man i.c. gezwegen??)
Prima uitspraak!!
@ joop schouten:
Evolutionair is het enige belang juist die eigen genen die doorgegeven worden. Van ieder kind kunnen houden lijkt mij een onwaarschijnlijk geval van altruïsme wat wellicht u praktiseert.
@ het vonnis:
Het lijkt mij terecht dat er een verschil wordt gemaakt tussen huwelijkse plichten en huwelijkse trouw. Deze meneer had deze mevrouw beter niet kunnen trouwen. Wie het huwelijk als een moreel en emotioneel liefdespact beschouwt vangt bij de rechter bot. Daarmee vervalt de reden waarom de meeste mensen trouwen.
Ergens klopt die uitspraak niet. Heeft de biologische vader geen verplichtingen? De echtgenoot in deze zaak heeft waarschijnlijk honderdduizenden euro’s besteedt aan het kind: kleding, kinderopvang, scholing etc. Daarnaast heeft hij vele uren tijd in het kind geinvesteerd. De biologische vader komt er mooi vanaf. Deze man had niet zijn ex, maar de biologische vader voor de rechter moeten dagen. Wie gaat er (indien relevant) in de toekomst voor de studie van het kind betalen?
Prima uitspraak.Duidelijk.
Deze gekwetste ex heeft een verplichte cursus nodig.
En er is ook nog een zoon, blijkbaar vind de ex dat nu niet meer belangrijk.
Schandalig, dit hele verhaal.
Dat men getrouwheid niet door de rechter kan afdwingen, is begrijpelijk. Maar verder is het onaanvaardbaar dat de man een vreemd kind heeft moeten opvoeden door de leugens van zijn vrouw en ervoor aardig heeft mogen betalen.
Hoezo, praten “zou ook pijn hebben gedaan”? Jazeker, maar dan hoefde die man niet voor het vreemde kind te zorgen!
Mensen als Joop Schouten kunnen gewoon alle weeskinderen adopteren, als ze willen. Maar de meeste mensen willen EIGEN kinderen opvoeden en niet iemand van de oeverloze massa kinderen die NIET eigen zijn.
Dus: afwijzen wat betreft schade door ongetrouwheid en toewijzen wat betreft schade door leugens.
Deze man is door zijn echtgenote beetgenomen,
Hij heeft 19 jaar opvoeding betaald, in de waan een eigen kind op te voeden waar hij toe verplicht is.
Nu het niet zijn eigen kind blijkt te zijn heeft hij recht op 19 jaar alimentatie die voor kinderen maandelijks betaald dient te worden in dergelijke zaken en die door de verwekker had moeten worden betaald. Ik meen dat dat tegenwoordig 250 euro per maand is.
Hij dient zich dus tot de verwekker te richten niet tot zijn zwijgende ex echtgenote.
DNA tests waren 19 jaar geleden niet mogelijk, als ik het goed heb.
En hoe kijkt de zoon nu tegen zijn (stief)vader aan? Hij moet niet alleen verwerken dat zijn opvoeder niet zijn verwekker is, maar ook dat deze vervolgens zijn moeder voor de rechter sleept…
Hoe mooi, diplomatiek en correct zo’n uitspraak is, het blijft toch een beetje een verspilling van maatschappelijk geld.
Kan een rechtbank niet een filosoof (geen therapeut) inhuren dit soort mensen de irrationaliteit van hun eis te laten zien?
Filosofen zijn niet zo duur. Je hebt er genoeg en ze zitten te springen om iets toegepast met hun achtergrond te doen.
@H.Brust, de zoon moet niet alleen verwerken dat zijn opvoeder niet de vader is maar ook dat zijn biologische vader dus ergens rondloopt en men van elkaars bestaan niet weet (of zou moeder nog meer verzwegen hebben?).
De moeder valt heel wat leed te verwijten, ze heeft haar zoon immers ook al die tijd voorgelogen over diens “roots”. Naar 21e eeuwse maatstaven in mijn perceptie had de vrouw veroordeeld mogen worden op het verzaken van huwelijkse trouw en beloften (want waarom ze anders doen tegenover een wettelijk ambtenaar?), maar zonder hiervoor een daadwerkelijke straf voor te ontvangen.
De situatie was (voor mij) een stuk interessanter geweest als de zoon van 19 zijn moeder voor het gerecht had ‘gesleept’, omdat hem 19 jaar is onthouden wie zijn biologische vader is.
Het zou de discussie over het recht op afstammingsinformatie wat opstoken.
Overigens vermoedde de man al iets, anders had hij niet bij de scheiding een DNA test laten uitvoeren…
@Peter Schouten
Ik ga uit van het gegeven feit dat het kind in kwestie er al is. Natuurlijk voel ik ook een zekere trots als ik naar m’n eigen kinderen kijk. Jezelf te willen zien in je nageslacht schijnt in ieder mens te zijn ‘ingebakken’. Maar de man in kwestie heeft jarenlang nooit gedacht dat het geen eigen kind was.
Z’n gekwetste trots kan ik wel begrijpen. Maar wat ik niet begrijp is dat hij feitelijk het vader-gevoel voor z’n kind te grabbel gooit. Hoe denk je dat het kind zich nu zal voelen?
En dan heb ik het nog niet gehad over ‘het instituut huwelijk’. Aangezien we eigenlijk allemaal polygaam zijn worden we door de hier algemeen heersende opvattingen geacht monogaam te leven. Ook leuk om over na te denken.
Maar ik hou het, om het mezelf makkelijk te houden, bij één vrouw tegelijk.
Als mevrouw nu geen onecht kind door de man had laten opvoeden maar de man een onechte Mondriaan had aangesmeerd, hoe was dan de uitspraak geweest?
Natuurlijk is het wel de vraag of de vrouw wist dat het kind ook echt niet van de man was. Waarschijnlijk heeft zij nooit de wens gehad om dat te weten.
Maar wel een interessant fenomeen dat men elkaar dus wel mag bedriegen en beliegen in het huwelijk waar het kinderen betreft, maar niet waar het materiele zaken betreft.
Uit het verhaal komt de vader/kind-relatie niet naar voren. Waarschijnlijk is de onderlinge verhouding sinds de acties van de vader volledig verziekt. En het is denkbaar dat de volgende stap van laatstgenoemde de onterving van de zoon is. Hoe zou de rechterlijke macht daar tegenaan kijken?
Nou, de rechtsgeleerden zijn het hier aardig met elkaar eens. Jammer alleen dat hun consensus niet strookt met mijn rechtsgevoel. Deze man is beetgenomen op een manier die men zijn ergste vijand nog niet toewenst. Misschien ervaart hij zijn leven nu als volkomen nutteloos geleefd door een bewuste leugen van zijn vrouw. De rechter dekt haar redenering ook nog. Ongelofelijk. Als hij haar nu iets aan zou doen…. nou ik zou dan niet graag de rechter willen zijn die hem dan zou moeten veroordelen. Daar zou ik echt wakker van liggen.
Deze man is door zijn ex-echtgenote beroofd van negentien jaar “Family Life” door hem in de waan te brengen dat hij een zoon heeft.
Niet onrechtmatig en kennelijk dik in orde, volgens de rechtbank.
Het gedrag van deze vrouw is echter ABSOLUUT immoreel en zelfs een uiting van diepe minachting voor haar zoon en deze man.
Joop Schouten (woensdag 15 juli 2009, 11:39 uur) zegt: “Je kunt van alle kinderen houden.”
Dat “kan” in theorie.
In het echt houden ouders echter altijd meer van hun eigen kinderen dan van andermans kinderen, tenzij er een steekje los zit bij die ouders natuurlijk.
@joop schouten
“Maar de man in kwestie heeft jarenlang nooit gedacht dat het geen eigen kind was.”
Deze aanname komt niet in de tekst voor en is ook moeilijk psychologisch te verantwoorden. Cognitieve dissonantie zou hier een grote rol in kunnen spelen; het mogelijk niet (willen) zien verschillen en alleen focus op gelijkenissen.
Daarbij denk ik dat het desondanks bedrog is. Of je van dat kind houdt of niet. (Je kunt prime houden van je stiefkinderen.)
Het feit blijft dat de man is voorgelogen dat zijn genen rondliepen. Of dit wel of niet belangrijk is evolutionair daar nog nagelaten.
Wij (een stel) hebben het erover gehad. Volgens de vrouw had de vrouw het wel moeten vertellen (eerlijkheid is een morele plicht) maar kan zoiets niet via de rechter worden afgedwongen, omdat je dan een rechtsstaat krijgt, ook op het gebied van persoonlijke dingen. Volgens den man (die zich misschien meer identificeert met de pijn die de mogelijk integere man heeft ervaren) had de rechter wel iets meer veroordelend over de leugen mogen spreken zonder daar direct een straf aan te koppelen. Zwijgen is pijnlijker dan de waarheid is inderdaad een relevante uitspraak. Maar er is zoveel dat niet verteld wordt dat een mening over de man niet makkelijk is te geven.
Die opmerking over alimentatie vond ik wel een goeie. Maar eigenlijk heeft dit voorval ook een andere insteek. Het gaat hier om een oplichter en bedrieger. Die gaan kunnen toch ook de bak in? Waarom deze vrouw dan niet? Het lijkt erop dat de feminisering van de Nederlandse samnleving hier doorslaat en fundamentele mensenrechten van mannen ondermijnt (het erop kunnen bouwen dat jij de vader bent van het kind). Natuurlijk wordt in deze discussie snel de mentale stap gemaakt naar het feit dat vele mannen ook vreemd gaan, en een beetje een ‘lekker puh’ gevoel losmaakt, maar dat doet in deze kwestie niet ter zake. Arme man. Slechte vrouw. Die ook de identiteit van haar kind ernstige schade toebrengt.
Ook door het discriminatoir karakter van de gevolgen van overspel had de rechter deze eis terzijde kunnen schuiven.
De ‘vader’ beroept zich tevens op het feit dat hij graag een groot gezin had gewild en dat deze kans hem ontnomen is. Niet alleen bleek dat hij dit nooit had besproken, zijn zaad was niet goed.
Gezien deze stappen (DNA en rechtzaak) krijg ik niet de indruk dat het zo’n liefdevolle relatie is geweest al die jaren.
Biologische vaderschap heeft niets te maken met ‘emotioneel’ vaderschap zoals blijkt uit talloze verstoorde biologische vader-relaties en uitstekende niet-biologische vader-relaties. Dit betreft eveneens de moeder-relaties, maar dit terzijde.
(@Verkerk: i.v.m. meer houden van ‘eigen’ kinderen tenzij er een steekje los is: deze man dacht juist dat het z’n eigen zoon was. Dit ‘gevoel’ is nu kennelijk buitenboord gezet?)
Je zou ook kunnen zeggen dat hij bijna 20 jaar lang met het trotse gevoel heeft kunnen rondlopen dat hij een ‘eigen’ zoon had en heeft kunnen genieten van deze vaderschap. Ook een kostbaar geschenk als je zijn motivatie hoort. Daarnaast, de zoon waar hij zg. zo veel van hield is nog steeds dezelfde persoon.
Het was heel belangrijk voor hem dat zijn kind en zijn vrouw zijn naam droegen. Wettelijk is dit juist m.b.t. zijn zoon nog steeds het geval, al is de kans nu groter geworden dat de zoon stappen zal ondernemen om van deze naam af te komen.
@Burger: ook als de biologische vader onwetend is? Overigens, DNA tests zijn er al 15 jaar en een bloedtest had wellicht al uitsluitsel kunnen geven.
@Quendag: zwijgen is goud…. ook een relevante uitspraak.
Terecht merkt de rechter op dat spreken ook, zo niet meer, leed had kunnen veroorzaken.
Met Bijsterveld ben ik het eens dat het een verspilling van geld is. In die zin ben ik het principieel niet eens met de rechter die de kosten over beide partijen heeft verdeeld.
“Immoraliteit wordt in Nederland beloond door rechters”, zou een stelling in een proefschrift kunnen zijn.
“Hoffelijkheid, inschikkelijkheid en wellevendheid zijn geen nationale deugden in Nederland”, volgens een artikel van Paul Schnabel, NRC Handelsblad 18 juli 2009. Dat betekent dat een beroep op de bepaling ,,in strijd met hetgeen volgens ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt” niet snel zal worden gehonoreerd door de rechter. Dit blijk wel uit dit vonnis: Het slachtoffer, de bedrogene trekt aan het kortste eind.
Het heeft niets met vrouwenrechten te maken. Het is puur bedrog van de vrouw, maar het is algemeen maatschappelijk geaccepteerd bedrog en dan is het geen onrechtmatige daad.
Ik sluit mij aan bij J. van Bijsterveld @ 11, beter een filosoof raadplegen dan een psychotherapeut, want GGZ-hulpverleners accepteren niet dat een partner van een patient art. 81 boek 1 naleeft en willen dat de partner van hun client meteen een echtscheiding aanvraagt, zonder enige reden daartoe. Dat leidt ook tot onnodige advocatenkosten, etc.
@F. Pietersen: Uw opmerking “Biologische vaderschap heeft niets te maken met ‘emotioneel’ vaderschap zoals blijkt uit talloze verstoorde biologische vader-relaties en uitstekende niet-biologische vader-relaties” is onzin.
Biologisch vaderschap heeft juist alles te maken met “emotioneel vaderschap”.
Niet-biologische vaders komen veel vaker als dader voor in statistieken over kindermishandeling dan biologische vaders. Hetzelfde geldt overigens voor (niet-biologische) moeders.
U mag wel wensen dat het anders zou zijn maar de feiten spreken voor zich.
Overigens is uw constatering: “Dit ‘gevoel’ is nu kennelijk buitenboord gezet?” naar alle waarschijnlijkheid juist.
Deze omslag zou m.i. te maken kunnen hebben met de teleurstelling over het jarenlange bedrog dat de moeder gepleegd heeft.
Is dat voor U niet invoelbaar dan?
Ik kan mij levendig voorstellen dat een rechter het kluwen van intriges, wantrouwen, misverstanden en emoties waaruit een verzoek om echtscheiding of een andere aanklacht in de relationele sfeer voortkomt, meestal niet kan ontwarren en daarom geen veroordeling van de aangeklaagde partij kan uitspreken. De aanklager vangt dus bij de rechter bot en daarmee is de juridische kous af.
De psychologische is dat dan echter helemaal niet en als die niet op een of andere manier ook afgemaakt wordt, bijvoorbeeld door een spijtbetuiging van de aangeklaagde en aanvaarding daarvan door de klager, blijft de wrok over het aangedane onrecht – in dit geval bedrog – doorwoekeren, hetgeen tot zeer gewelddadige wraakacties kan leiden. De laatste tijd hebben we verschillende voorbeelden daarvan gezien en ik meen dat dit een onderschat probleem is. Een mens die op zijn ziel getrapt is ontwikkelt zich gemakkelijk tot een bermbom.
Combineren we de slotvraag van de experts uit reactie 1 & 2, dan ontstaat m.i. een interessante vraag die aangeeft hoezeer het recht momenteel vrouwen bevoordeeld en hen inderdaad de mogelijkheid biedt een onrechtmatige daad te plegen uit hoofde van hun sekse.
Stel: een vrouw wordt verkracht, raakt zwanger en besluit abortus te plegen; dan zal geen weldenkende rechter een eventuele eis van haar verkrachter toekennen dat zij het kind moet voldragen. Afgezien van mensen die uit hoofde van hun geloof zelfs in dit soort gevallen abortus afwijzen durf ik zelfs te stellen dat eenieder in dit land het volste begrip zal hebben voor abortus in zo’n geval.
Dan nu de omgekeerde situatie die zelden of nooit in de krant komt, maar wel degelijk praktijk is: een vrouw verkracht een man en raakt zwanger. Is de man in dit geval gerechtigd abortus te eisen? Zo niet, is hier dan geen sprake van een onrechtmatige daad enkel voorbehouden aan vrouwen?
Stel nu dat verplichte abortus in zo’n geval wel door de rechter toegewezen wordt, waar trekken we dan de grens? Is dat voor of na de Boris Becker methode (waarbij een model zichzelf bevruchtte na orale seks in een bezemkast)?
Het is hoog tijd dat dit soort rechtzaken aangespannen wordt, al was het maar om de emancipatie van de man eindelijk vorm te geven!
In reactie op wat Johan Tool zegt:
woensdag 22 juli 2009, 16:51 uur
Ik denk dat vrouwen meer inspanningen verrichten om een kind te krijgen dan mannen (zwangerschap en bevalling).
Ik denk dat om deze reden de beslissing over een (tijdige) abortus door de vrouw genomen mag worden, zonder rekening te houden met de wensen van de verwekker.
Ik vind in principe dat als zwangerschap buiten medeweten van de verwekker ontstaat (de Boris Becker-methode) er geen recht op alimentatie moet zijn.
Maar die situatie valt hoogst zelden te bewijzen, en ik vind belangrijk dat er wel een recht op alimentatie is als een man een vrouw in de steek laat.
Laat die prikpil dus maar komen, dan is er voor weglopende mannen geen excuus.
@G Verkerk
U zei: “Niet-biologische vaders komen veel vaker als dader voor in statistieken over kindermishandeling dan biologische vaders. Hetzelfde geldt overigens voor (niet-biologische) moeders.”
Echter, uit het onderzoek “Kindermishandeling anno 2005″ (CBS-AMK) citeer ik: “Het overgrote deel van de geweldplegers -87,7% procent- is een biologische ouder”. Deels correct is uw tweede zin. Citaat: “Wat betreft het geslacht van de pleger, is dit ongeveer gelijk”.
Overigens begrijp ik het ‘belazerd’ gevoel van de vader erg goed. Maar het bedrog is niet door zoonlief gepleegd en in die zin zou het overboord zetten van de vaderliefde (voor zover hier sprake van was) onterecht zijn.
Reagerend op de bijdrage van Willem Burger:
De kwestie van de kosten van verzorging of opvoeding is wettelijk geregeld in art. 1:202 BW. Hoewel een succesvolle actie tot ontkenning van vaderschap terugwerkende kracht heeft, ontstaat er geen recht op teruggave van betaalde kosten van verzorging, levensonderhoud, studie en dergelijke.
In die keuze van de wetgever ligt in feite reeds het standpunt van de rechter in onderhavige uitspraak besloten.
In het huidige tijdsgewricht kan alles. The permissive society is doorgeschoten. Natuurlijk is deze vrouw van alles te verwijten en zou ze hiervoor maatschappelijk dienen te worden veroordeeld. (In ieder geval geen alimentatie en publiekelijk te schande maken). De man had overigens ook, wat mij betreft, zelf het recht in eigen hand mogen nemen.
Maar ja dat past weer niet in het huidige tijdsgewricht. Alhoewel, de sharia?
In het huwelijk hebben mannen veel plichten maar nauwelijks rechten. Vandaar dat steeds meer jonge mannen er vanaf zien.
Mijn vriendin is niet van haar vader en hij weet dit nog steeds niet. Na dit artikel gelezen te hebben is er voor ons nog minder reden hem de waarheid te vertellen. Heeft hij recht op de waarheid? Er is veel verboden in Nederland maar liegen en bedriegen wordt beloond.
Interessant is de zinsnede “Door hem in de waan te laten dat het zijn kind was, heeft hij dus niet de keuzes in zijn leven kunnen maken die hij echt wilde.” Dit kan er op duiden dat het huwelijk geen succes was, maar dat hij niet is gaan scheiden vanwege ‘zijn’ zoon, mogelijk zelfs op aandringen van de vrouw. Dat zouden dan pure economische motieven van de vrouw zijn lijkt mij. Als hij had geweten dat de jongen niet zijn kind was, had hij kunnen scheiden en een nieuwe relatie kunnen beginnen, en alsnog vader kunnen worden. Die kans is hem nu waarschijnlijk ontnomen. Geen wonder dat hij op zijn ziel getrapt is. Als de vrouw hem inderdaad willens en wetens bedrogen heeft om op die manier uit economisch motieven het huwelijk in stand te houden, dan kan ik mij voorstellen dat een schadevergoeding op zijn plaats is.
Ben wel heel benieuwd welke uitwerking dit heeft bij overlijden van de “vader” . Stel hij onterft zijn zoon, kan deze vervolgens dan wel aanspraak maken op de door de wet gestelde legitieme portie?