﻿<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
		>
<channel>
	<title>Reacties op: Uit vrije wil</title>
	<atom:link href="http://njblog.nl/2010/02/24/uit-vrije-wil/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://njblog.nl/2010/02/24/uit-vrije-wil/</link>
	<description>Het weblog van het Nederlands Juristenblad.</description>
	<lastBuildDate>Tue, 15 May 2012 10:09:09 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.3.1</generator>
	<item>
		<title>Door: J. Martens</title>
		<link>http://njblog.nl/2010/02/24/uit-vrije-wil/#comment-1467</link>
		<dc:creator>J. Martens</dc:creator>
		<pubDate>Fri, 12 Mar 2010 11:06:07 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://staging.njblog.nl/?p=1851#comment-1467</guid>
		<description>Tussen recht om te leven en &quot;recht om te mógen sterven&quot; ligt een grote bandbreedte. Het slot van de analyse door de heer Burema geeft treffend het bezwaar weer van een &quot;stervens-regeling&quot;: waarom zou je iemand die tòch wil of gaat sterven, nog met veel moeite in leven houden ? Niets menselijks is ons vreemd - ook niets on-menselijks en dit geldt niet alleen voor de &quot;kouwe kant&quot;. 

Vanwege een verdrietige ervaring met een geliefde tante die vanwege uitzichtloos aftakelen als gevolg van kanker in de jaren &#039;80, zeer zorgvuldig is geholpen door (strafbare) artsen, meen ik dat meer regelgeving slechts leidt tot meer ongewenste levensbeëindigingen. Dat willen we niet.

Daarom moet actieve hulp bij levensbeëindigingen voor altijd IN de sfeer van het strafrecht blijven. Je voorkomt niets, maar zorgt wel voor een veilig klimaat om te kunnen sterven wanneer je niet langer kúnt. 

Ook voor hen die wij als hinderlijk kunnen gaan beschouwen. Waarom moeten we daar via regelgeving &quot;gemakkelijker&quot; vanaf kunnen ?!</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Tussen recht om te leven en &#8220;recht om te mógen sterven&#8221; ligt een grote bandbreedte. Het slot van de analyse door de heer Burema geeft treffend het bezwaar weer van een &#8220;stervens-regeling&#8221;: waarom zou je iemand die tòch wil of gaat sterven, nog met veel moeite in leven houden ? Niets menselijks is ons vreemd &#8211; ook niets on-menselijks en dit geldt niet alleen voor de &#8220;kouwe kant&#8221;. </p>
<p>Vanwege een verdrietige ervaring met een geliefde tante die vanwege uitzichtloos aftakelen als gevolg van kanker in de jaren &#8217;80, zeer zorgvuldig is geholpen door (strafbare) artsen, meen ik dat meer regelgeving slechts leidt tot meer ongewenste levensbeëindigingen. Dat willen we niet.</p>
<p>Daarom moet actieve hulp bij levensbeëindigingen voor altijd IN de sfeer van het strafrecht blijven. Je voorkomt niets, maar zorgt wel voor een veilig klimaat om te kunnen sterven wanneer je niet langer kúnt. </p>
<p>Ook voor hen die wij als hinderlijk kunnen gaan beschouwen. Waarom moeten we daar via regelgeving &#8220;gemakkelijker&#8221; vanaf kunnen ?!</p>
]]></content:encoded>
	</item>
</channel>
</rss>

