Als je zaken doet met banken/verzekeraars, bleek het vaak dat deze instellingen je goud beloofden maar zelf met de diamanten aan de haal wilden.
Dus er zijn veel te hoge hypotheken verstrekt met voor hun veel te hoge risico’s ! De risico’s zijn niet alleen fout ingeschat door hun, maar ook door velen van ons !
Dus als de economie, en huizenmarkt dan tegenvalt krijgen (niet alleen) de banken enorme klappen.
Dat goud beloven hadden we als consumenten zelf ook met de nodige korrels zout moeten nemen, en betekent dat de banken nu “terug op aarde” zijn,
en dus geld moeten (terug)verdienen, en nu roepen we bijna massaal “schurken zijn het”
Maar wij als consumenten hebben toch zelf de eigen verantwoordelijkheid over ons eigen financiele reilen en zeilen.

De slogan lijkt mij door Harlief geuit ergens rond het midden van de jaren negentig (van de vorige eeuw). In een tijd toen het geloof in ”marktwerking” nog gloorde en politiek en burgers niet in de gaten hadden dat het hier een gebrekkig economisch concept betrof. Een concept dat feitelijk veelal werd en wordt ingekleurd vanuit de optiek van de aanbodzijde van het marktproces. En dat de (condicio sine que non) noodzaak voor een voldoende mate van countervailing power aan de vraagzijde van het marktproces negeert. Na de talloze slepende affaires (aandelenlease; woekerpolissen; DSB) zal voor Hartlief hopelijk duidelijk zijn dat de samenleving met dit gebrekkig ingevulde concept van marktwerking een meestal doodlopende weg is ingeslagen. Zoals overigens ook -maar dit even terzijde- de Hoge Raad een doodlopende weg inslaat, mocht het straks het Hof Amsterdam volgen in de teneur om de inkomenspositie van het slachtoffer van onrechtmatigheid centraal te stellen (Dexia affaire; arrest Hof december 2009).

We kunnen het er waarschijnlijk snel over eens zijn, dat de toezichthouders aan de bestuurlijke zijde opereren.

De gebeurtenissen maken duidelijk dat het toezicht de bij de samenleving gewekte verwachtingen niet waarmaakte. Als bestuur en samenleving als twee partijen worden beschouwd, is er aldus sprake van tekortschieten aan de zijde van het bestuur. In mijn ogen wist DNB van een aantal “oneffenheden”, maar liet na daarnaar te handelen. Als gevolg van het nalaten te handelen konden banken ongehinderd voortgaan. Aldus is – wat kort door de bocht uiteraard – het een “typisch gevalletje van 6:162 BW”. De overige aspecten behoeven dan geen verdere bespreking meer.

Overigens: ik ben het graag eens met de speurtocht naar de primaire daders, maar tot nu toe is daarvan nog niet veel terecht gekomen.