Mag een minderjarig kind van gescheiden ouders zelf over zijn achternaam beslissen, als die ouders nog steeds ruzie hebben?
De zaken. Regelmatig vragen kinderen van gescheiden ouders aan de rechter om hun achternaam te mogen veranderen. Deze keer twee uitspraken, één in Amsterdam en één in Arnhem. Beide kinderen wonen bij hun moeder en willen van de naam van hun vader af. Beide gerechtshoven nemen dezelfde beslissing. In beide zaken gaat het om hoog opgelopen conflicten. Beide kinderen voeren in het dagelijks leven al jaren de naam van hun moeder. Beide kinderen zijn op de zitting aan het woord geweest. De gescheiden vaders willen graag dat hun kinderen hun naam behouden.
De feiten
In de Arnhemse zaak voert het kind (13) aan dat ‘bijna niemand’ in haar omgeving weet dat ze volgens haar paspoort anders heet. Zij wil graag dat haar vader nu helemaal uit haar leven verdwijnt. Het huwelijk van haar ouders liep stuk toen haar vader vertelde homoseksueel te zijn.
In de Amsterdamse kwestie zegt het kind zich ‘meer verwant’ met zijn moeder te voelen. Hij vindt haar achternaam mooier dan die van zijn vader. En hij voert de achternaam van zijn moeder al jaren. Overigens heeft hij naar eigen zeggen een prettig contact met zijn vader. Schriftelijk verklaarde hij dat de wens zijn naam te veranderen helemaal zijn eigen idee is.
Wat staat er in de wet?
In het ‘Besluit houdende Regels voor de geslachtsnaamwijziging’ staat dat zo’n wijziging kan op ‘eensluidend verzoek’. En dat de stem van het kind daarbij de doorslag geeft. Het gaat alleen door als het kind het (ook) wil.
Maar aangezien ouders het hier juist oneens zijn is er sprake van een geschil over de gezagsuitoefening. Dan is artikel 253a uit boek 1 van het Burgerlijk wetboek van belang. Daarin staat dat de rechter een beslissing neemt die ‘haar in het belang van het kind wenselijk voorkomt.’
Welke maatstaf legt de rechter aan?
Mag de rechter de wens van het kind negeren? Beide hoven vinden van wel. Het Hof Arnhem leidt dat af uit een uitspraak van de Hoge Raad uit 2008. Daarin staat dat het belang van het kind een overweging van eerste orde dient te zijn maar dat ‘andere belangen zwaarder kunnen wegen’. We moeten dus wel ‘rekening houden’ met wat het kind wil, concluderen de raadsheren. Maar het hoeft niet de doorslag te geven.
En dus?
…gaat het in beide gevallen niet door. In Amsterdam niet omdat de rechter gezien de jarenlange heftige strijd tussen de ouders niet denkt dat het kind zich een eigen mening heeft kunnen vormen. Gezien zijn goede verstandhouding met zijn vader moet hij via zijn achternaam zich ‘met zijn vader kunnen blijven identificeren’. In Arnhem moet de dochter ook verder met de naam van haar vader. Zo’n verandering heeft een ‘grote emotionele lading’. Het ‘uitbannen van de vader uit het leven van [het kind] is niet in haar belang, aangezien zij op die manier een deel van haar identiteit ontkent en verliest.’ Ook zou zij de consequenties van een naamswijziging onvoldoende overzien.
Er kan ook worden gereageerd op Recht en Bestuur. Reacties verschijnen op beide sites.
Bron afbeelding: Pink Sherbet Photography
{ 15 reacties }
{ 15 reacties… lees hieronder of reageer }
Ruim dertig jaar geleden gingen mijn ouders scheiden toen ik dertien was. Ik mocht toen zeggen bij wie ik wilde blijven wonen EN wiens achternaam ik wilde hebben. Wel werd er gezegd dat als ik van naam wisselde, ik die naam moest houden, dat ik hem later niet terug kon wisselen.
Ik had de achternaam van mijn vader en dat heb ik maar zo gehouden, omdat ik gewend was aan die achternaam en omdat de achternaam van mijn moeder niet mooier was. Als dertienjarige kon ik prima die beslissing maken.
Ik vind het enorm kortzichtig dat de Amsterdamse rechter vindt dat door de jarenlange heftige strijd tussen de ouders het kind geen eigen mening heeft kunnen vormen. Waar slaat dat op? Wat hebben die ruzies daar mee te maken? Ik was dertien en kende thuis alleen maar als ruzies. Maar geloof me, ik had mijn eigen menigen!
En als de miderjarige in Amsterdam een goede verstandhouding heeft met zijn vader, dan heeft hij diens achternaam echt niet nodig om zich ‘met zijn vader te kunnen blijven identificeren’.
In Arnhem zou zo’n verandering van naam een ‘grote emotionele lading’ hebben… Nee, het dragen van de naam van iemand die je eigenlijk uit je leven wilt bannen, dat is een lekkere emtionele lading…!
Het ‘uitbannen van de vader uit het leven van [het kind] is niet in haar belang, aangezien zij op die manier een deel van haar identiteit ontkent en verliest.’… Ik heb mijn vader sinds de scheiding niet meer ontmoet. Ik lees nu dat ik daardoor een deel van mijn identiteit ontkent en heb verloren. Goh…
Echt, ik vind deze twee rechters behoorlijk wereldvreemd. En ze zijn duidelijk vergeten hoe zij zelf als dertienjarigen waren.
Naar mijn mening is de naam een deel van de identiteit van het kind. Een kind dient m.i. zelf over z’n identiteit te kunnen beslissen. Het lijkt me dat de rechter te ver mengt in de privacy, aangezien het maatschappelijk belang in dit geval er niet mee is gemoeid en het om het belang van het kind gaat.
Het moet voor een kind erg frustrerend zijn om op die manier kennis te maken met de rechterlijke macht, namelijk het negeren van zijn wens met betrekking tot z’n eigen identiteit.
In beide gevallen ben ik het met de rechter eens om de genoemde redenen. Toch moet het mogelijk zijn want er zijn situaties die als gevolg hebben dat een kind niet meer aan de ouder herinnerd hoeft te worden (denk aan verwaarlozing/mishandeling of misbruik).
Dan moet het mogelijk zijn om de achternaam van de ouder in kwestie zoveel mogelijk uit te bannen.
Het kind als toverbal?
Als kinderen niet de achternaam dragen van een der opvoeders, kan die opvoeder aan de Kroon (via het ministerie van Justitie) vragen om achternaamswijziging van het kind in die van de opvoeder. In veel gevallen betreft het een verzoek van de moeder om de achternaam van haar kind(eren), die de naam van hun vader dragen, te wijzigen in haar achternaam. Als ouders samen het ouderlijk gezag hebben moeten zij dat verzoek gezamenlijk indienen en ook het kind van 12 jaar en ouder moet toestemming geven.
In beide gevallen wonen de kinderen in kwestie bij hun moeder. Omdat zij al jaren in het dagelijks verkeer de achternaam van hun moeder dragen willen zij graag die naam als officiële naam gaan voeren, aldus de beide verzoekende moeders. Beide gerechtshoven nemen dezelfde beslissing. In beide zaken gaat het om hoog opgelopen conflicten. Beide kinderen voeren in het dagelijks leven al jaren de naam van hun moeder. Beide kinderen zijn op de zitting aan het woord geweest. De gescheiden vaders willen graag dat hun kinderen hun achternaam behouden.
In de zaak bij het Arnhemse hof wilde het 13-jarige meisje graag dat haar vader geheel uit haar leven zou verdwijnen. Zij groeide op bij haar moeder en droeg haar moeder’s achternaam in het dagelijks verkeer. Haar ouders waren gescheiden toen haar vader vertelde homoseksueel te zijn.
Bij het Amsterdamse hof betrof het een zaak, waarin het 15-jarige kind zei zich ‘meer verwant’ met zijn moeder te voelen. Hij draagt zijn moeders’ achternaam al jaren, omdat hij zegt die mooier te vinden dan die van zijn vader. Met zijn vader zegt hij een goed contact te hebben. Zijn vader is het niet eens met de achternaamwijziging. De minderjarige heeft aan het hof per brief laten weten dat zijn wens om zijn naam te veranderen helemaal zijn eigen idee is.
Beide gerechtshoven – in min of meer dezelfde bewoordingen – hebben het volgende geoordeeld: Gelet op de grote emotionele lading die met een dergelijke wijziging gepaard gaat, kan het kind naar het oordeel van het hof op dit moment de consequenties van een dergelijke wijziging nog onvoldoende overzien. En ook werd geoordeeld dat het op deze manier uitbannen van de vader uit het leven van het kind niet in het belang van dat kind is, aangezien het op die manier een deel van zijn identiteit ontkent en verliest.
Het hof Arnhem beslist daarbij expliciet dat – hoewel de moeder als wettelijk vertegenwoordigster aanvoert dat de rechter de belangen van het kind voorop dient te stellen op grond van het Verdrag inzake de rechten van het kind – het belang van het kind niet het enige belang is dat moet worden meegewogen en dat andere belangen soms zwaarder kunnen en mogen wegen. Daarbij sluit het hof aan bij een beslissing van de Hoge Raad van 25 april 2008 (LJN BC5901).
Vanuit de rechtspositie van het kind geredeneerd zouden beide beslissingen als teleurstellend moeten worden beoordeeld. Immers, beide kinderen wensen duidelijk dat zij de achternaam van hun moeder, die zij la jaren dragen, officieel willen omzetten in de naam van hun moeder. Met de mening of wens kinderen van de leeftijd van 13 resp. 15 jaar mag toch best rekening worden gehouden?
Dat mag inderdaad, maar uit de (rechts)praktijk is ook bekend dat die wens tot achternaamswijziging vaak eerder voortkomt uit de wens van de moeder dan die van de kinderen zelf. Ik noem die kinderen, die met het veranderen van de leefsituatie van hun opvoeder een nieuwe achternaam moeten krijgen ‘toverbalkinderen’, waarbij de naam van de kinderen moet worden gewijzigd in de achternaam van hun (gescheiden) moeder, van haar nieuwe partner (stiefvader van de kinderen), enz.
Het is zoiets als de steden in Rusland, die nadat Stalin in ongenade was gevallen en ook wel de val van het ‘ijzeren gordijn’, een andere naam kregen. Daarmee wordt immers ook getracht een deel van de geschiedenis van zo’n stad c.q. kind te wijzigen. Niet voor niets bepaalt het Kinderrechtenverdrag dat het kind het recht heeft op behoud van zijn identiteit. Ook de Raad voor de Kinderbescherming betwijfelt in de Amsterdamse zaak of het kind tijdens zijn opgroeien ruimte en gelegenheid heeft gekregen om zich over de naamswijziging een eigen mening te vormen. De Raad acht het in kwestie zelfs zeer aannemelijk dat de verklaring van het kind voortkomt uit een reeds lang bestaande wens van de moeder. Dat hoeft niet altijd te betekenen dat het kind geïndoctrineerd is door de moeder. Het kan ook zijn, dat het kind denkt zijn moeder een plezier te doen door niet meer zijn vaders’ achternaam te dragen, zodat zij niet voortdurend aan haar ex herinnerd wordt.
Ik acht het dan ook een gelukkige beslissing van beide hoven, dat men niet de wens van de kinderen heeft gevolgd, omdat het bij scheidingskinderen soms zeer moeilijk is om te ontdekken of het daadwerkelijk de mening van de kinderen is. De kinderen in kwestie kunnen uiteraard zelf op latere leeftijd altijd nog vragen om achternaamswijziging. Wel vind ik dat het mogelijk moet zijn om in bepaalde situaties wel de achternaam van het kind te kunnen wijzigen, bijvoorbeeld indien de kinderen trauma’s hebben opgelopen door de opvoeding (en de daarbij optredende vormen van mishandeling, verwaarlozing en/of misbruik van hen) of indien hun vader hun moeder heeft gedood of dat gepoogd heeft. In dat geval zal de rechter in de regel besluiten dat het belang van het kind wel gediend is met een wijziging. Maar een dergelijk besluit is ook invoelbaar.
De les die uit beide uitspraken te trekken valt, is dat niet iedere wens van ouders om achternaamswijziging van hun kind door de Koning (ministerie van Justitie) of de rechter zal worden gevolgd en dat alleen in zeer bijzondere gevallen achternaamswijziging zal worden toegestaan, namelijk als het belang van het kind daarbij écht in het geding is. Kinderen zijn nu eenmaal geen toverballen!
Paul Vlaardingerbroek is hoogleraar familie- en jeugdrecht in Tilburg en medewerker van het NJB.
Een hoop heibel om een relatieve bagatel.
Het verzoek om naamswijziging loopt enkel vooruit op de keuze, die kinderen krijgen op de leeftijd van 18 jaar. Dan kunnen zij immers zelf de achternaam kiezen van of de vader of de moeder.
Blijkt het kind op 18 jarige leeftijd inderdaad de naam van de moeder te kiezen; waarom dan zo moeilijk doen over een eerdere naamswijziging?
Kiest het kind later voor de naam van de vader (als spijtoptant) is er nog steeds niets ernstigs aan de hand: een naamswijziging naar de naam van de moeder is immers niet definitief.
Juist door de keuzevrijheid van kinderen op 18 jarige leeftijd krijgt een eerdere naamswijziging minder gewicht: het is eerder een uitproberen, dan een keuze voor het leven.
Slimme uitspraak: doordat de rechtbank de wens van de kinderen negeert, heeft het voor ouders geen zin om druk op kinderen uit te oefenen en daarmee spaart ze kinderen.
Mocht het echt een probleem zijn dan kunnen ze altijd nog als ze meerderjarig zijn van achternaam veranderen.
Uiteraard een goede uitspraak van deze rechters.
Temeer omdat in prima studie door Gardner inzake passyndroom bij kinderen en hoe dat ontstaat, ook door bewuste c.q. onbewuste vaak manipulatie -lees hersenspoeling- allang kon, kan en is aangetoond dat veel beter alle instanties eindelijk rekening met deze vorm van kindermishandeling rekening dient te houden ook al, om vervreemding van de vele eigen vaders van kinderen te voorkomen c.q. tegen te gaan.
Verregaande consequenties heeft het al gehad jarenlang ook door rechtspraak en uitspraken in zaken dat veelal moeders alle gelegenheid kregen vervreemding toe te passen, zelfs in ernstige gevallen waarbij moeders aan geestesstoornissen lijden, die van invloed zijn op kinderen die ter sprake zijn. Aangezien daar de overlapping met passyndroom al aanwezig is. En zekere ernstige persoonlijkheidsstoornissen welzeker kenmerk manipulatie hebben en verdraaiing van feiten, c.q. bedrog en liegen letterlijk.
De geachte professor gaat niet in op die materie die aan de orde van de dag is gebleken en blijkt.
Helaas.
Als eindelijk de ggz een meldplicht zou hebben en huisartsen behoefden kinderen vaak niet onterecht en onnodig hun eigen overigens prima vaders te missen, mits gelijk in die zaken aan onderzoek toestandsbeeld van zulke dan moeders zou zijn gedaan.
Immers pas dan kan een rechter goed bekijken wat ie voor zich heeft ook.
En desastreus gevolg voor vele vele kinderen en vak hun vaders is nu vervreemding met vaak stoornissen tot gevolg. En gedragsproblemen ook later. Niet voor niets zijn talloze kinderen nu onnodig de dupe,
die in psychiatrie zitten, zelfs dan zelf met persoonlijkheidzsstoornissen en/of kenmerken ervan.
Vaders dienen al bij geboorteaangiftes te worden genoemd en onderzoek dient plaats te vinden naar de duizenden valse geboorteaangiftes waarbij klakkeloos maar verhaal wordt aangenomen van moeders dat vaders er niet waren beschikbaar. Terwijl het tegendeel zo kan worden aangetoond ook nog eens..
Minder denken als instanties aan de eigen toko om het zo maar te benoemen; in plaats van goed onderzoek gelijk te doen en zorgen voor verplichte betrokkenheid in de ggz als mensen met bl in gesprekken lopen daar, met kenmerken, is het gevolg van de niet betrokkenheid omdat ggz dat niet wenste
een pure ellende voor kinderen, vele duizenden nu.
Hoewel niet gescheiden want niet getrouwd, ben ik blij dat mijn dochter mijn achternaam heeft behouden, ondanks druk van haar moeder mijn naam voor haar niet te gebruiken en te negeren.
Het lijkt me beter om strijd over dit soort loyaliteitsaspecten niet te gemakkelijk te willen voeren, zolang er slechts een naam mag worden gebruikt. Overigens heb ik bewondering voor de zuid europese variant waarin ik meen beide namen gevoerd mogen worden. Trots op beide ouders mogen zijn, lijkt mij beter.
Het grote nadeel voor een kind om op 18-jarige leeftijd zelf naamsverandering aan te vragen en te krijgen is dat het volwassen kind eeuwig en altijd met koninklijke besluiten moet wapperen om aan te tonen dat schooldiploma’s door dezelfde persoon behaald zijn. Ik begrijp trouwens de commotie niet, toen ik naamswijziging (mijn naam)voor mijn kinderen aanvroeg, die toen 11 en 13 jaar waren ging dat zonder problemen. Er werd eerst gekeken of ik aan de voorwaarden voldeed, langer dan 3 jaar gescheiden, zorgdrager voor de kinderen, etc. Destijds was het advies om niet te wachten tot ze 18 waren om de reden hierboven beschreven. Het kind van 13 jaar werd gehoord, de jongste niet en het was met 5 maanden geregeld. De vader werd ook gehoord, maar had geen vetorecht en kreeg het advies geen emotionele druk uit te oefenen. Wat ik graag had gewild was dat de kinderen onze beide achternamen zouden krijgen, maar dat mocht niet, misschien is er toch iets voor te zeggen om deze mogelijkheid in te voeren, in een aantal landen is het gebruikelijk en wellicht haalt het ook iets van een mogelijke emotionele lading weg.
Heb de meisjesnaam van mijn moeder aangenomen onmiddellijk na mijn scheiding in ’76. Heb er jaren overgedaan om het officieel te krijgen. Inderdaad is erg vervelend dat al mijn diploma’s op de naam staan, die ik niet draag. ‘n Vriendin van me heeft het jaren later heel makkelijk klaar kunnen krijgen om de meisjesnaam van haar moeder te krijgen. Ik blijf het vervelend en jammer vinden, dat mijn dochters de naam van mijn ex-man dragen. Niemand kan aan de achternaam zien dat het mijn dochters zijn. Daar zitten bijna alle vrouwen mee. Maar ons land is nog steeds niet vrouwvriendelijk. In tegendeel.
Nog voor de scheiding van mijn definitief rond was hebben mijn kinderen (toen nog in de basisschoolleeftijd groep 2 en 3 zelf aangegeven niet langer de naam van hun vader te willen gebruiken. Ze reageerden simpelweg niet meer op het moment dat ze met deze naam aan werden gesproken. Op school, bij de huis- en tandarts, de bibliotheek en dergelijke is vanaf dat moment ook mijn achternaam gebruikt om de kinderen aan te spreken (soms was de achternaam van mijn ex wel vermeld in de offieciele stukken). Nadat ik mijn huidige partner ongeveer 8 jaar geleden heb ontmoet was voor de kinderen al heel snel duidelijk dat hij wel een vader voor hen was. Ze hebben toen zelf besloten om via een brief aan de koningin hun naam te veranderen in die van mijn huidige man. Ze gingen zelfs nog een stap verder en vroegen of hij hen wilde adopteren (dit is uiteindelijk ook gebeurd). De kinderen hebben nu helemaal jniets meer met mijn ex te maken en kunnen verder met hun leven.
Gelukkig hadden we zo’n 5 jaar geleden een vrouwelijke rechter in Breda die de situatie heel goed in kon schatten en mede omdat mijn ex op geen enkele wijze heeft gereageerd,de adoptie goedgekeurd. Voor de kinderen viel op dat moment een heel zware last van hun schouders. Ze konden nu hun erg nare ervaringen met mijn ex een plaats gaan geven en gaan verwerken. Ze hebben hier geen moment spijt van gehad en zijn gelukkige jong volwassenen geworden die zeker geen spijt hebben gehad van hun verzoek om de naamsverandering en de adoptie.
Vandaag de dag vergeten echter een groot aantal mensen om een naamswijziging te bekijken vanuit het oogpunt van het kind. Er komen allerlei belangen naar voren behalve dat van de belangrijkste betrokkene: het kind zelf. Doordat eeen kind telkens met de naam van de ouder worden geconfronteerd die hen veel verdriet en pijn heeft gedaan kunnen ze niet tot verwerking overgaan en blijven ze in de put zitten. Een naamwijziging betekent immers veel meer dan een verandering op papier. Ze krijgen geen post meer met die confronterende naam, hun moeder wordt ook niet meer met deze naam aangeschreven of aangesproken door instanties die niet op de hoogte zijn van de zaak en bovendien voelen de kinderen dat ze serieus worden genomen, dat ze als mens worden behandeld. Een kind is namelijk geen bezit van één van de ouders maar een levend wezen met gevoel waarmee terdege rekening gehouden dient te worden.
Vrouwen als Jeanne Potters, Lilian Margedant en Wendy dienen onmiddellijk te worden opgesloten en uit de ouderlijke macht te worden ontzet. Als er ergens sprake is van het Pas syndroom en borderline dan is het hier wel.
Durft Jeanne Potters nog te zeggen dat ons land vrouwonvriendelijk is.
Nota bene alle kinderen worden bij hun moeder gestopt en als ze niet willen krijgt vader het nakijken en geen omgang met zijn kind(eren).
De Hond moet zich eens goed realiseren met de problemen die een kind met zich meedraagt op het moment dat dit de naam moet blijven dragen van een vader die zij haten. Op elk officieel stuk komt immers deze gehate naam steeds weer naar voren.
Zelf heb ik twee kinderen geadopteerd die helemaal niets meer met hun biologische vader te maken wilden hebben. Door deze zogenaamde vader zijn de kinderen zowel geestelijk als lichamelijk stelselmatig zwaar mishandeld en vernederd. Pas wanneer je de ellende, die een ander aan heeft gericht, op je bord krijgt dan zie je wat dit met zo’n kind doet. Vandaag de dag zijn het, door de volledige breuk met hun verwekker, jong volwassene die geen enkel teken laten zien van het zogeheten Pas syndroom.
Ondanks dat zullen ze echter wel de rest van hun leven littkens blijven dragen die door hun “verwekker” zijn veroorzaakt. Zo willen ze bijvoorbeeld als volwassene hun tweede en derde voornaam laten weghalen omdat deze door deze gehate man zijn gegeven en naar hem verwijzen.
Laat kinderen de naam van hun moeder aannemen (of van een eventuele nieuwe partner van hun moeder) als ze daarom vragen. In veel gevallen doen ze dit namelijk niet zomaar. Mijn ervaring is dat het voor de kinderen heel veel goed kan doen.
De toespellingen die De Hond maakt naar enkele dames op dit forum vind ik dan ook nergens op slaan. Deze vrouwen weten waarover ze spreken en hebben alles van heel dichtbij meegemaakt.
Ik ben blij dat ik nu de trotse vader mag zijn van drie geweldige zoons waarvan twee helaas eerst een heleboel ellende door hebben gemaakt met hun verwekker. Als alle rechter elk geval apart bekijken en goed naar de kinderen luisteren kan dit voor veel kinderen aanzienlijk wat leed en pijn besparen. De titel vader krijgt men namelijk niet, men moet deze verdienen.
Prima uitspraak. Het gebezigde argument dat bij een naamswijziging op 18 jarige leeftijd de diploma’s op een andere naam zouden staan is slechts marginaal. Dat geldt namelijk ook las het kind op haar/zijn 18e de naam van de vader weer zou willen dragen, nadat deze op 13 jarige leeftijd is afgenomen door een moeder met passyndroom.
Bovendien geldt een soortgelijk argument tégen naamsverandering, namelijk het feit daty een kind dan altijd een KB moet laten zien als ergens een geboortebewijs moet worden getoond.
De stelling van Potters dat Nederland ‘vrouwvriendelijker’ moet worden is ronduit gezegd een ontkenning van de feiten.
Nu is het al zo dat vaders vaak hun kinderen niet mogen zien en alleen maar mogen betalen en betalen. En dan moet ook nog zijn naam -het enige dat naast zijn maandelijkse bankafschriften nog een link met zijn kind is- uitgegumd worden?
Jammer dat de ‘pijn en verdriet bij confrontatie met zijn naam’ gewoonlijk niet telt bij de confrontatie met die naam op de alimentatiebetaling.
De bewering van ‘Wendy’: “Gelukkig hadden we zo’n 5 jaar geleden een vrouwelijke rechter in Breda” is zorgwekkend omdat dat minstens de schijn op zich laad dat een vrouwelijke rechter partij zou kiezen voor een vrouw.
Me dunkt dat de mogelijkheid om van naam te veranderen op je 18e voldoende mogelijkheid biedt voor mensen die dat nodig vinden en derhalve een naamsverandering op bijv. je 13e, tenzij zeer zeer zwaarwegende redenen, niet nodig is.
mijn kinderen zijn 18 geweest en willen niet meer de naam van hun vader dragen omdat zij hem nooit zien en niet gelukkig worden van het feit dat de achternaam constant aan hem herinnert.
nu las ik dat het na 18 jaar ruim 800 euro voor hun kost om dit te wijzigen terwijl het voor hun 18e niet mogelijk was om te wijzigen omdat vader dit niet wilde.
wat hier tegen te doen?
mvg deborah