‘Ik twitter’
‘Ik krabbel’
‘Ik blog’
…
‘Ik schrijf en besta’
Schrijven met de digitale pen doen we als auteurs voor het NJB natuurlijk al jaren. Maar schrijven voor de digitale wereld van ons blad gaat nog steeds schoorvoetend. Natuurlijk: de weblog http://njblog.nl/, er mede dankzij de niet aflatende steun van Alex en Inge gekomen, is een succes. Maar fanatieke bloggers zullen de redacteuren en medewerkers van het NJB waarschijnlijk nooit worden. Van scheidend redacteur Alex treffen we welgeteld vier blogbijdragen aan: ‘Handen geven als schoolregel’, ‘Een lastige puber in de cel’, ‘Smartengeld na zestien jaar procederen’ en ‘Demonstreren op de stoep van de politicus’. Ook Inge liet viermaal digitaal van zich horen: ‘Dwangarbeid in het gemeenteplantsoen’, ‘Provincie ‘corrupt’ noemen mag best’, ‘Handen geven als schoolregel’ en ‘Straf voor een politicus die de Islamisering aanviel’.
Toch, schrijven voor de digitale wereld lijkt bij Alex wel op de (communicatie)agenda te staan. Via de website van de Nationale ombudsman spreekt hij wekelijks tot ons in columns die titels als ‘Té strikt’ en ‘Een kort lontje’ dragen. Maar daar houdt het wel mee op. Zowel Alex en Inge hebben noch een eigen blog noch leiden – zoals enkele van onze ministers – een actief Twitter-bestaan. Alex is sinds 17 februari 2007 met een wazige foto op Hyves te vinden, was daar begin dit jaar 711 maal bekeken, heeft tot op heden 0 vrienden, maar krabbels – epistels op Hyves – zijn er niet van hem te ontwaren. Geschreven over beide redacteuren is er in de digitale wereld natuurlijk wel. Zo mag Alex zich zelfs verheugen over een eigen Wikipedia-pagina.
En juist Wikipedia overtuigt mij van het belang (maar zeker ook de uitdaging) van schrijven voor en in de digitale wereld. En daarom een voorstel voor een afscheidscadeau voor beide redacteuren. We lanceren als NJB een Wettipedia. Voortbouwend op het succes van voorlopers. Niet alleen het bekende Wikipedia, maar ook Intellipedia in de VS. Ambitie: als juristengemeenschap creëren we onze geheel eigen wetgevingsparticipatie.1 Een website waarop wetten, wetsvoorstellen, (ogenschijnlijk) gehanteerde beleidsveronderstellingen, gerelateerde rechtspraak, mogelijk via wetgeving aan te pakken problemen, enz. beschikbaar staan. Doel: niet uitsluitend om van die informatie kennis te nemen. Nee, ook om een actieve bijdrage aan te leveren. Onder het motto: ‘werken aan wetgeving’. En juist bij een initiatief als Wettipedia – en daarmee deze vorm van schrijven voor en in de digitale wereld – gaat het niet alleen om geïsoleerde inbreng van verschillende individuen, maar om input die samenkomt en daarmee ook elkaar beïnvloedt. Alles draait erom een gemeenschap in beweging te krijgen, onderlinge interactie te realiseren en in gezamenlijkheid nieuwe kennis te genereren. Drie termen zijn bij dit nieuwe schrijven gebaseerd op web 2.0 cruciaal:
De Long Tail. Voor altijd verbonden met Chris Anderson. Het idee dat een beperkte en veelal bekende groep deskundigen, professionals en daartoe specifiek opgeleide individuen natuurlijk een groot deel van de kennis en ideeën aan kan leveren. Maar juist in aanvulling daarop: de lange staart – de onzichtbare kennis en ideeën van de enorme groep collega-juristen en deskundigen die we niet in het vizier hebben. Maak gebruik van die kennis via schrijven in de digitale wereld. Waarbij het er niet om gaat dat de hele staart in beeld wordt gebracht, maar nu juist net wel dat ene idee komt bovendrijven dat we gegeven een probleem of ambitie net nodig hadden. Dat ene idee bijvoorbeeld waardoor op een essentieel punt bij het werken aan wetgeving beter rekening blijkt te kunnen worden houden met de complexiteit en dynamiek van de praktijk van alledag.
En dan Crowdsourcing. In de woorden van Jeff Howe ‘outsourcing to the crowd‘. In de buitenwereld – de massa – is kennis te halen waarover we zelf nooit zullen beschikken. En wie het betoog van Jeff Howe goed leest weet dat we crowdsourcing niet moeten duiden, zien en implementeren als een mechanisme dat ‘de massa’ in staat stelt om collectief mee te werken aan de ontwikkeling van een product, dienst of dus wetgeving. Nee, het feit dat een brede gemeenschap van juristen via dat oneindige internet met elkaar in verbinding staat, maakt het juist mogelijk om mensen met unieke en bijzondere kennis en eigenschappen te verbinden aan schier onoplosbare maatschappelijke problemen dan wel wetgevingsuitdagingen. En het gaat er juist om die mensen en die kennis boven tafel te krijgen.
En ten slotte: Wikinomics. Het boek van Don Tapscott en Anthony D. Williams: ‘Wikinomics. How mass collaboration changes everything’. Bij digitale participatie gaat het steeds minder om geïsoleerde inbreng van verschillende individuen, maar om input die samenkomt en daarmee ook elkaar beïnvloedt. Alles draait erom een gemeenschap in beweging te krijgen, onderlinge interactie te realiseren en in gezamenlijkheid nieuwe kennis te genereren. Niet meer een-op-een. Maar samen staan we sterk.
Wie schrijft met Alex en Inge mee op http://wettipedia.nl/?
Dit artikel is verschenen in NJB 2010/14.
- Zie mijn Vooraf: Wet en beleid van de straat. ↩
{ 1 reactie }
{ 1 reactie… lees hieronder of reageer }
Lijkt me erg leuk om mee te doen, maar wat is het doel en waarom een WIki?
Verder: leg die domeinnaam meteen vast, anders is ie gegarandeerd binnenkort gekaapt door een of andere grapjas die dan met advertenties gaat profiteren van de reputatie van het NJB.