Bolkestein, Borst en De Roos hebben zich in een opiniestuk in NRC uitgesproken voor totale liberalisering van de drugs. Ik weet nog altijd niet goed wat ik ervan moet vinden en voel me op dit punt geen echte activist. Ik zie jongelui en hun gezinnen kapotgaan aan de wiet. Ik zie verloedering in bepaalde wijken waar men nauwelijks meer aan gewoon werk toekomt. En ik vraag me af of het verstandig is soft drugs en hard drugs over een kam te scheren (al is de tegenstelling nogal Hollands). Aan de andere kant heb ik altijd erg geloofd in de Nederlandse volksgezondheidsbenadering (en dan is kwaliteitsbewaking via het legale circuit slim), ben ik niet erg gecharmeerd van overlast-argumenten (want legalisering zou aan overlast juist iets kunnen doen) en denk ik dat op wereldschaal gezien ergens een begin moet worden gemaakt om een eigenlijk onmogelijke strijd te beeindigen. De huidige Amerikaanse politiek staat nu even open voor ietwat liberalere benaderingen.
Ondanks mijn sympathie, aarzel ik dus omdat we niet voorbij moeten gaan aan de reele problemen die het gebruik nu al oplevert en die door regularisering niet automatisch zijn opgelost. Er is echter een argument waar ik technisch-juridisch iets van vind. Bolkestein c.s. hebben ronduit gelijk met de stelling dat Europese of andere internationale verplichtingen regularisering mogelijk maken. Legalisering – oftewel de wettelijke strafbaarstellingen opheffen – leidt misschien wel tot problemen. Regularisering – dat wil zeggen behoud van strafbaarheid maar met duidelijk legaliserend beleid ten aanzien van de handhaving – kan echter wel degelijk, hoewel verstandige juristen van het T.M.C. Asser-instituut daar in 2005 anders over dachten. Voor de liefhebber plaats ik hier een stuk dat ik een jaar geleden schreef als deel-advies voor kamerlid Lea Bouwmeester.
Deze post is ook verschenen op Buruma blogt.
Bron afbeelding: epSos.de
{ 0 reacties }
