We kunnen het er waarschijnlijk snel over eens zijn, dat de toezichthouders aan de bestuurlijke zijde opereren.

De gebeurtenissen maken duidelijk dat het toezicht de bij de samenleving gewekte verwachtingen niet waarmaakte. Als bestuur en samenleving als twee partijen worden beschouwd, is er aldus sprake van tekortschieten aan de zijde van het bestuur. In mijn ogen wist DNB van een aantal “oneffenheden”, maar liet na daarnaar te handelen. Als gevolg van het nalaten te handelen konden banken ongehinderd voortgaan. Aldus is – wat kort door de bocht uiteraard – het een “typisch gevalletje van 6:162 BW”. De overige aspecten behoeven dan geen verdere bespreking meer.

Overigens: ik ben het graag eens met de speurtocht naar de primaire daders, maar tot nu toe is daarvan nog niet veel terecht gekomen.

Dat ondanks miljarden kostende investeringen en operaties om de zonder-kloppen-binnen-gelaten-kulturen te pamperen niet helpt, wanneer de meegebrachte genen niet deugen, is geen reden om maar blindelings alle Oosterlingen te vertrouwen.

Het is afschuwelijk om vast te stellen dat ik ieder Oosters uitziend individu onbevangen tegemoet moet treden, met in mijn achterhoofd de waarschuwing van mijn ouders “wéés voorzichtig”.

Dat was in 1942 toen ik zeven jaar was, heel terecht. Mijn ouders hebben ook een fatsoenlijke Duitse officier gezien maar vonden dàt niet reden om “DE” Duitsers en hun vazallen te vertrouwen.

Vandaag ontmoet ik mensen van Turkse komaf, aardige en minder aardige, maar ik ben niet meer alert op beroepsmoordenaars. Dat is niet nodig en zó kun je niet leven.

Dat dankzij Nederlands kinderlijk vertrouwen in letterlijk àlle mensen, bloedbaden (kúnnen) worden aangericht door tweede generatie-immigranten die zelfs vrolijk “Met Vakantie” naar afgrijselijke vrinden gaan om te worden getraind in de Jihad, maakt me razend.
Op de PVDA en ander links tuig dat dit alles heeft “Gedoogd”.

DAt ik bij een bezoek aan New York aan alle kanten door de geheime diensten ben gescreend neem ik graag op de koop toe.

Ik houd niet van bloedbaden, en vind veel beveiligingsmaatregelen nog véél te respectvol jegens onmensen. Voor mij óók vervelend……..

Deze link verwijst naar een persbericht van de Nationale Ombudsman, waarin een zaak wordt genoemd van iemand, die ca. 13 jaar “verstrikt” was in het “overheidsweb”.

http://www.ombudsman.nl/nieuws/persberichten/2008/mandertienjaarlangslachtoffervanidentiteitsfraude.asp

Het volledige rapport schept een ontluisterend beeld. Niet alleen kostte het de betrokkene uitermate veel moeite om zijn gegevens uit registers te krijgen, maar naderhand kreeg hij nul op het rekest, toen hij probeerde een schadevergoeding van de staat te krijgen. De houding van het openbaar bestuur vind ik zeer verontrustend.

Ik zou de heer Martens willen vragen eens serieus kennis te willen nemen van deze kwestie. Probeert u zich eens voor te stellen hoe u zou reageren, als u slachtoffer zou worden van een dergelijk voorval.

Tenslotte wil ik opmerken, dat controle niet werkt. Na 11 september zijn er veel maatregelen genomen. Toch vonden de aanslagen in Madrid en Londen plaats. Niet lang geleden beleefden we de kwestie met de “onderbroekbom”. De dader had niet eens een paspoort bij zich! Recent was een uitzending te zien
van bodyscanners, waar wapens van een proefpersoon niet werden opgemerkt.

Kortom: het doel heiligt de middelen geenszins.

Vanwege een verdrietige ervaring met een geliefde tante die vanwege uitzichtloos aftakelen als gevolg van kanker in de jaren ‘80, zeer zorgvuldig is geholpen door (strafbare) artsen, meen ik dat meer regelgeving slechts leidt tot meer ongewenste levensbeëindigingen. Dat willen we niet.

Daarom moet actieve hulp bij levensbeëindigingen voor altijd IN de sfeer van het strafrecht blijven. Je voorkomt niets, maar zorgt wel voor een veilig klimaat om te kunnen sterven wanneer je niet langer kúnt.

Ook voor hen die wij als hinderlijk kunnen gaan beschouwen. Waarom moeten we daar via regelgeving “gemakkelijker” vanaf kunnen ?!

“Tegen” rampen die ons dagelijks leven bedreigen kunnen we ons verzekeren, althans wanneer we genoeg inkomen hebben. En als we voor die rampen een instituut of een publiek orgaan, politieke groep of zelfs een religieuze club kunnen aanspreken, weten onze advocaten voor krankzinnige bedragen die te vinden.

Ook de overheid die, volgens verdwenen christelijke moraal – “het zwaard niet tevergeefs draagt” – weten we bij vermeende fouten zelfs financieel aan te spreken. Hierbij plunderen we direkt onszelf maar dat merken we pas later.

Hoewel de overheid reeds dertig jaar niet meer “het zwaard draagt” omdat ze niet meer KAN handhaven, voelt ze zich nog verantwoordelijk voor openbare orde en veiligheid (en tegen kersvers geïmporteerde ……terroristen).

Daartoe diende – vóór de massale immigratie na 1970 -het Nederlandse Paspoort. Gesierd met kulturele kenmerken van DIT land. Daarbij werd er vanuit gegaan dat voor identificatie het gehele hoofd van alle kanten moest kúnnen worden gezien. Gedurende honderden jaren afdoende.

Immers valt een individu uitsluitend goed te identificeren wanneer het gehele hoofd zichtbaar is.

Toen fanatieke Moslima’s aan de grens dus niet identificeerbaar bleken, werd hun aanvankelijk geen paspoort verstrekt. Daarom is de Grondwet inzake identificeerbaarheid aan deze eisen van de Islam aangepast. Uitsluitend Moslima’s mogen dus Identiteitsfraude plegen.

Daarnaast werden typisch Nederlandse historische en kulturele kenmerken in de pas, volledig gewist.

Deze eisen van herkenbaarheid geldt echter niet voor gewone Nederlanders. Die mogen slechts met een hoed of pet op de pasfoto …………wanneer hun religie dat schriftelijk EIST ! Dus pure discriminatie van autochtonen.

Dankzij open grenzen mogen terroristen, al dan niet vermomd met hoofddoek of burka, dus ook vrij Nederland in en uit. Ook Moslimjongeren mogen “Op Vakantie”……naar Afghanistan, Eritrea en andere plaatsen waar “het Islamgeloof door het Westen wordt bedreigd”.

Hiervoor is identiteitsfraude onmisbaar. En daarom is een goede registratie als nu in de USA wordt toegepast, wel vervelend, maar voor uw eigen persoon van levensbelang.

Slechts 300 meldingen van fraude op een bevolking van bijna 17 miljoen ?! Belachelijk om in het licht van wat ons na Madrid, Londen en de massamoord op New York nog te wachten staat, hierover herrie te maken.

Accepteer liever 300 maal misbruik dan éénmaal een Moslimterrorist !

Een pleister stopt het bloeden slechts heel even. Waarom maken we ons zo druk over de voorwaarden waaronder de pleister al dan niet mag worden geplakt, terwijl de *oorzaak* van de bloeding niet wordt onderzocht?

De oorzaak zul je niet vinden met een “bewijsdebat” of andere juridische discussies. Leuk voor de collegezaal, maar ik zou een betere besteding van gemeenschapsgeld willen voorstellen.

Terecht vraag je aandacht voor de “andere burgers”, maar die bescherming wordt in belangrijke mate al geboden in de regelgeving en bovendien kan elke belanghebbende bezwaar maken tegen een besluit. Bedenk dat het bestuursorgaan de belangen van “derden” mede moet afwegen bij het te nemen besluit.

Ik vermoed dat Brenninkmeijer niet zozeer ruimtelijke ordening op het oog had, maar eerder “families” als sociale zekerheid. Ik denk ook direct aan allerlei verordeningen, die soms meer verwantschap vertonen met strafrecht dan met bestuursrecht.

Een belangrijk probleem is de asymmetrie tussen burger en overheidsorgaan. Aan de kant van de bestuursorganen zie je juristen die zeer goed zijn ingevoerd op “hun” terrein van het bestuursrecht. Daar tegenover staat een veelal ondeskundige burger, die daarbij ook nog vertrouwt op mondelinge “adviezen” van (medewerkers van) de bestuursorganen. Het is zeer de vraag of al die adviezen objectief zijn.

Op het moment dat de bestuursrechter nog slechts de “echo van de wet” is, is deze een verlengstuk van de overheid.

Naar mijn mening signaleert Brenninkmeijer een fenomeen dat zich in de geschiedenis meermaals voordeed. In dat verband noem ik Keizer Justinianus, die alles wilde beheersen wat hem “rechtens toekwam”. Hij bediende zich van twee middelen: de wapenen en de wetten.

Op het moment dat de rechter zijn beoordelingsvrijheid wordt afgenomen, is de rechtsstaat feitelijk om zeep. De geschiedenis laat zien wat de gevolgen daarvan zijn.